Friday, May 11, 2007

બાપ

આજે તે પોતાની નમાઈ દિકરીના અંતિમ વિદાય પ્રસંગે આવી ઊભો હતો . અમાપ અતીત તેની જૈફ આંખ આગળથી સરતો હતો. તેની પરવરિશમાં તેણે ક્યાં કશી મણા રાખી હતી ? તાલુકાના મથકે નોકરી હોવા છતાં તે અવારનવાર શે'રમાં લઈ જતો , મોજમજાહ કરાવતો . પૈસાની ખેંચ તે પોતાના ખર્ચામાં કાપ મૂકી સરભર કરવાની મથામણ કરતો પણ... તેણે ક્યાં ક્યારેય દરકાર કરી હતી ??

વર્ષો પહેલાંની એક શિયાળાની નમતી સાંજે માત્ર એક નાનકડી ચીઠ્ઠી મૂકી તે ચૂપચાપ ચાલી નીકળી હતી . તેના જિદ્દી સ્વભાવને કારણે સમજાવટને સરિયામ નિષ્ફળતા મળી હતી. શેવાળ જેવો સંબંધ સ્નેહવારી ન મળતાં લગભગ નામશેષ બની ચૂક્યો હતો અને આજે...

કૉફિન લાવવામાં આવ્યું . અંતિમવિધિ લગભગ પૂરી થવામાં હતી . ત્યાં તેની એકાએક નજર કૉફિનના પહોળા ભાગ તરફ ડોકાતી ખીલી પર પડી !

એકાએક તે બોલી ઊઠ્યો , `અરે , આ તરફની ખીલીને હથોડીથી દબાવી દો નહીં તો તેને વાગી જશે...'

સૌ ચિત્રવત ઊભા હતા .


પ્રા. મુકુંદ દે. ભટ્ટ